சங்கீதம் 110:1–7
“ஆண்டவரின் ஆண்டவர்”
சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் தாவீது. உலகமே அவனை ‘ஆண்டவரே’ என்று போற்றுகிறது. ஆனால், அந்தத் தாவீதே ஆச்சரியத்தோடு வானத்தைப் பார்த்து, வேறொருவரை “என் ஆண்டவரே” என்று அழைக்கும் காட்சி இது!
எருசலேம் தேவாலயத்தில் இயேசு பரிசேயர்களை வாயடைக்கச் செய்த கேள்வி இதுதான்: “கிறிஸ்து தாவீதின் குமாரன் என்றால், தாவீது அவரை ‘ஆண்டவர்’ என்று அழைப்பது எப்படி?” (மத்தேயு 22:45). தாவீது தன் மாம்சத்தில் வரப்போகும் சந்ததியை மட்டும் பார்க்கவில்லை; ஆவியிலே வரப்போகும் இரட்சகரைத் தரிசித்தான். இங்கே ஒரு மாபெரும் இரகசியம் வெளிப்படுகிறது. இஸ்ரவேலில் ராஜாவால் ஆசாரியனாக இருக்க முடியாது. ஆனால், வரப்போகிறவர் சாதாரண ராஜா அல்ல; அவர் “மெல்கிசேதேக்கின் முறைமையின்படி என்றென்றைக்கும் ஆசாரியரானவர்” (வசனம் 4). கிறிஸ்து இயேசு, ஒரு பலியாடாக மட்டும் செல்லவில்லை. அவர் நமக்காகப் பரிந்து பேசும் பிரதான ஆசாரியராகவும், மரணத்தை வென்று பிதாவின் வலது பாரிசத்தில் அமரப்போகும் ராஜாவாகவும் செல்கிறார். உலகம் அவரைத் தோற்கடிப்பதாக நினைக்கிறது; ஆனால் தேவனோ எதிரிகளை அவருக்குப் பாதப்படியாக்கிவிட்டார்.
ஜெபம்:
கிருபை நிறைந்தவரே, என் ஆண்டவரே! எனக்காகப் பரிந்து பேசுகிற உமது அன்புக்காய் ஸ்தோத்திரம். எதிரிகளை வென்ற ராஜாவாக, என் உள்ளத்தில் நீர் என்றும் அரசாட்சி செய்யும். ஆமென்.