வியாழன்                            மனிதக் கயிறுகளும் மாறாத நேசமும்!

27-08-2026

ஓசியா 11:1–11

பிஞ்சுக் குழந்தையின் கரம் பிடித்து நடைபழக்கும் ஒரு தகப்பனின் வாஞ்சையோடு சர்வவல்லவர் தேசத்தைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கிறார். எகிப்தின் அடிமை நுகத்தடியிலிருந்து மீட்கப்பட்டவர்கள்; ஆனால், அவரோடு நடக்கப் பழகிய அந்தக் கால்களோ விக்கிரகங்களை நோக்கி ஓடின! துரோகத்தின் உச்சத்தில் நின்ற தேசத்தை, சோதோமோடு சேர்ந்து சாம்பலான அத்மா, செபோயீம் பட்டணங்களைப்போல ஈவிரக்கமின்றிச் சுட்டெரித்திருக்க வேண்டும். நீதியின் தராசு மரணத் தீர்ப்பைக் கோருகிறது. ஆனால், அங்கேதான் பிரபஞ்சத்தின் ஆகப்பெரிய இறையியல் முரண்பாடு வெடிக்கிறது! “எப்பிராயீமே, நான் உன்னை எப்படிக் கைவிடுவேன்?” என்று சிருஷ்டிகரின் தந்தை உள்ளம் கலங்குகிறது. மனிதர்களாகிய நாம் துரோகங்களுக்குத் தண்டனையை மட்டுமே பதிலாகத் தருவோம்; ஆனால் தேவனுடைய பரிசுத்தமோ, நியாயத்தீர்ப்பைத் தனது எல்லையற்ற இரக்கத்தால் விழுங்கிவிடுகிறது!

உனது பிடிவாதமான கீழ்ப்படியாமைகளைக் கண்டு இந்த உலகம் உன்னை ஈவிரக்கமின்றி நிராகரிக்கலாம். ஆனால், உனக்காகத் தன் கோபத்தையே சிலுவையில் அறைந்துவிட்டு, அன்பின் கயிறுகளால் உன்னைத் தம்மிடம் இழுக்கும் இயேசு கிறிஸ்துவின் ஈடில்லாத் தகப்பன் மடியில் இன்றே உன்னை முழுமையாய் அர்ப்பணி!

ஜெபம்: அன்பின் பிதாவே, நான் உம்மைவிட்டுப் பலதூரம் விலகி ஓடியபோதும், என்னைத் தண்டிக்காமல் உமது கல்வாரி அன்பின் கயிறுகளால் மீண்டுமாய் உம்மண்டை இழுத்துக்கொண்டதற்காய் நன்றி. ஆமென்.