சங்கீதம் 143:1–12

“வறண்ட நிலம்” 

சவுலுக்குப் பயந்து தாவீது வனாந்தரக் குகைகளில் ஒளிந்துகொண்டிருந்த காலக்கட்டத்தில், அவனுக்கு வெளியிலிருக்கும் எதிரியை விட, உள்ளுக்குள் இருக்கும் மனச்சோர்வு பெரிய எதிரியாக இருந்தது. 

கோடைக் காலத்தில் மழை இல்லாமல் நிலம் வெடித்துக் கிடப்பதைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அந்த வெடிப்புகள் வானத்தைப் பார்த்து “தண்ணீர் தா” என்று வாய் திறப்பது போல இருக்கும். தாவீதின் ஆத்துமா அந்த வறண்ட நிலத்தைப் போலவே இருக்கிறது. நம்மில் பலர் ஆபத்து வரும்போது “எங்களைக் காப்பாற்றும்” என்று மட்டும் ஜெபிப்போம். ஆனால் தாவீதின் ஜெபம் முதிர்ச்சியானது. அவன் வெறுமனே விடுதலையைக் கேட்கவில்லை; தேவ சித்தத்தைச் செய்யக் கற்றுக்கொள்ள ஏங்கினான். ஏன் தெரியுமா? வறண்ட நிலத்திற்கு மழை எப்படி உயிரைக் கொடுக்குமோ, அப்படியே தேவனுடைய சித்தத்தைச் செய்வதுதான் சோர்ந்துபோன ஆத்துமாவுக்கு உயிரைக் கொடுக்கும். உங்கள் வாழ்க்கை வறண்டு போயிருக்கிறதா? சூழ்நிலைகள் மாற வேண்டும் என்று ஜெபிப்பதை விட, “தேவனே, உமது விருப்பம் என்ன என்று எனக்குக் காட்டும்” என்று கேட்டுப் பாருங்கள். அந்த சரணாகதி தான் உங்கள் ஆத்துமாவில் பெய்யும் முதல் மழை. 

ஜெபம்:

தேவனே, வறண்ட நிலம் மழையை எதிர்பார்ப்பது போல, என் ஆத்துமா உம்மை எதிர்பார்க்கிறது. என் வறட்சி நீங்கும்படி, உமது நல்ல ஆவியானவர் என்னைச் செம்மையான வழியிலே நடத்துவாராக. ஆமென்.