சங்கீதம் 13:1–6 

“எத்தனை காலம் ஐயா? ” 

காத்திருப்பின் வலி. சவுலின் கண்கள் தன்னைத் தேடிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை அறிந்த தாவீது, நாடோடியாய் அலைந்த நாட்கள். நாட்கள் வாரங்களாகி, வாரங்கள் மாதங்களாகி, வருடங்களும் ஓடிவிட்டன. “என்னை ராஜாவாக்குவேன் என்று சொன்ன தேவன் எங்கே போனார்?” என்ற கேள்வி தாவீதின் நெஞ்சைத் துளைத்திருக்க வேண்டும். அந்த விரக்தியின் விளிம்பில் பிறந்ததே இப்பாடல்.

நான்கு முறை தாவீது ஒரே கேள்வியைக் கேட்கிறான்: “எதுவரைக்கும்?”. நாமும் பல நேரங்களில் இப்படித்தான் கதறுகிறோம். “இன்னும் எத்தனை காலம் தான் இந்தக் கஷ்டத்தை அனுபவிப்பது?” என்று வானத்தைப் பார்த்து கேட்கிறோம். பதில் இல்லாத மௌனம் நம்மைச் கொல்லும். ஆனால், தாவீது அங்கே ஒரு திருப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறான். கேள்விகளோடு ஆரம்பித்தவன், நம்பிக்கையோடு முடிக்கிறான். தேவனுடைய கிருபையின்மேல் நம்பிக்கை வைக்கிறான். சூழ்நிலை மாறவில்லை; எதிரி சாகவில்லை. ஆனால் தாவீதின் பார்வை மாறியது. அவன் பிரச்சனையின் நீளத்தை பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு, தேவனுடைய கிருபையின் ஆழத்தைப்  பார்க்க ஆரம்பித்தான். எப்போது நம் கண்கள் தேவனுடைய கிருபையை நோக்கித் திரும்புகிறதோ, அப்போதே இருதயத்தில் சஞ்சலம் மாறி, உதட்டில் பாட்டு வரும்.

ஜெபம்:

என் நம்பிக்கையானவரே, “எதுவரைக்கும்?” என்று கேட்டு சோர்ந்துபோகும் என் ஆத்துமாவைத் தேற்றும். என் சூழ்நிலை இன்னும் மாறாவிட்டாலும், உமது மாறாத கிருபையை நம்பி, இன்றே நான் பாடத் தொடங்குவேன். ஆமென்.