சங்கீதம் 68:1–35

“பாரம் சுமக்கும் பரமன்” 

வெற்றியின் ஊர்வலம். எருசலேம் வீதிகளில் சரித்திரம் காணாத கோலாகலம். உடன்படிக்கைப் பெட்டி சீயோனுக்குள் பிரவேசிக்கிறது. அத்தருணத்தில் இயற்றப்பட்ட இந்தச் சங்கீதம் ஒரு பிரம்மாண்டமான யுத்த வெற்றியின் முழக்கம்!  

வானங்களின் மேல் ஏறிச் செல்லும் அவரைப் பார்த்து பூமி அதிர்கிறது. ஆனால், இவ்வளவு பெரிய பராக்கிரமசாலியான தேவன் என்ன செய்கிறார் என்று கூர்ந்து கவனியுங்கள். அவர் “நாள்தோறும் நம்முடைய பாரங்களைச் சுமக்கிறவர்” (வசனம் 19). என்ன ஒரு முரண்பாடான அழகு! வானங்களை ஆளுகிறவர், இங்கே நமக்காக ஒரு ‘சுமைதாங்கியாய்’ மாறுகிறார். பழைய காலத்து சாலையோரங்களில், வழிப்போக்கர்கள் தங்கள் தலைச்சுமையை இறக்கி வைக்க ‘சுமைதாங்கி’ கற்கள் இருக்கும். அதுபோல, இந்த அகிலாண்டத்தையும் தாங்கும் தேவன், ஒவ்வொரு நாளும் குனிந்து, “வருத்தப்பட்டு பாரம் சுமக்கும் மகனே, என்னிடம் வா. நான் அதை இலகுவாக்குவேன்” என்கிறார். அவர் யுத்தத்தில் ஜெயிக்கிற தேவன் மட்டுமல்ல; நம் அன்றாட வாழ்க்கையின் சுமைகளைத் தோளில் சுமக்கும் தகப்பனும் அவரே. பாரம் அதிகமானால் பயப்படாதீர்கள்; அதைச் சுமக்கிறவரின் பலம் அதைவிட அதிகம். 

ஜெபம்:

வானங்களின் மேல் சஞ்சரிக்கிறவரே, அற்பமான என்னுடைய அன்றாடக் கவலைகளையும் சுமப்பதற்காக நன்றி. என் பாரத்தை உம் பாதத்தில் இறக்கி வைத்துவிட்டு, உம்மில் இளைப்பாற எனக்குக் கிருபை செய்யும். ஆமென்.