சங்கீதம் 69:19–36

“கசப்பும் காடியும்” 

ஆறுதல் அற்ற தனிமை. தாவீது மிகுந்த நெருக்கத்தில் இருந்த நேரம். அவமானம், நிந்தை, வெட்கம் எல்லாம் அவனைப் போர்த்தியிருந்தன.

தேற்றுவதற்கு நாதியற்ற அந்த நேரத்தில் மனிதர்கள் அவனுக்குக் கொடுத்தது என்ன தெரியுமா? ஆகாரத்துக்குப் பதில் கசப்பு; தாகத்துக்குப் பதில் காடி. தாவீதின் இந்த அனுபவம், நூற்றாண்டுகளைக் கடந்து கல்வாரியின் காட்சியை நம் கண்முன் நிறுத்துகிறது. சிலுவையில் தொங்கிய இயேசு, “தாகமாயிருக்கிறேன்” என்று கேட்டபோது, உலகம் அவருக்கு நீட்டியதும் இதே காடியைத்தான் (யோவான் 19:29). வாழ்க்கையின் கசப்பை மாற்ற வந்தவருக்கு, உலகம் கசப்பை ஊட்டியது. ஆனால், கவனியுங்கள்: இந்தக் கொடிய வேதனையின் மத்தியிலும் தாவீது சோர்ந்து போகவில்லை. “தேவனுடைய நாமத்தைப் பாட்டினால் துதிப்பேன்” (வசனம் 30) என்கிறான். சிலுவை, பாடுகளின் சின்னம் மட்டுமல்ல; அதுவே துதியின் ஆரம்பம். அவர் அந்தக் கசப்பைக் குடித்ததால் தான், இன்று நம் வாழ்க்கை இனிப்பானது.

ஜெபம்:

தேவனே, ஆறுதல் அற்ற நிலையிலும், என் வாழ்வின் கசப்புகளை மாற்ற நீர் அந்தச் சிலுவைக் காடியை ஏற்றுக் கொண்டீரே! நன்றி நிறைந்த நெஞ்சோடு உம்மை ஆராதிக்கிறேன். ஆமென்.