சங்கீதம் 30:1–12
“நீர் என்னைக் கைதூக்கி எடுத்தபடியினால்…”
எருசலேம். கொள்ளைநோயின் கோரப்பிடி தளர்ந்து, மரண ஓலம் ஓய்ந்திருந்த நேரம் அது. ஒரு காலத்தில், “நான் அசைக்கப்படுவதில்லை” என்ற பதவிச் செருக்கோடு இருந்தான் தாவீது. ஆனால், தேவன் தம் முகத்தை மறைத்தபோது, அவன் ஆடிப்போனான். மரணத்தின் விளிம்பு வரை சென்று திரும்பிய தாவீது, தேவனுடைய கிருபையை உணர்ந்து பாடிய பாடல் இது.
இது ஒரு ஆலயப் பிரதிஷ்டையின் பாடல் மட்டுமல்ல; இது ஒரு ஆத்துமாவின் மறுமலர்ச்சிப் பாடல். கஷ்டத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் போது, ‘இந்தத் துன்பம் தான் என் கதி’ என்று நாம் நினைப்பதுண்டு. ஆனால் தாவீதுக்குத் தெரியும், இதுவும் கடந்துபோகும் என்று. எபிரேய மொழியில் இது மிக அழகாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது: அழுகையை ஒரு வழிப்போக்கனாக உருவகப்படுத்துகிறார் தாவீது. அந்த வழிப்போக்கன் இரவு தங்குவதற்கு மட்டுமே நம் வீட்டிற்கு வருவான்; அவன் நிரந்தரக் குடித்தனக்காரன் அல்ல. ஆனால் மகிழ்ச்சி என்பதே விடியற்காலையில் நம்மைத் தேடி வரும் நிரந்தர உறவு. இரவில் கண்ணீர் சிந்தும்போது பயப்படாதீர்கள்; அது ஒரு தற்காலிக விருந்தாளி மட்டுமே. சூரியன் உதிப்பதை யாராலும் தடுக்க முடியாது; அதுபோலவே உங்கள் வாழ்வின் மகிழ்ச்சியையும் எவராலும் தடுக்க முடியாது. தேவன் உங்கள் சாக்குத் துணியைக் களைந்து, மகிழ்ச்சி என்னும் ஆடையை உடுத்துகிறவர்.
ஜெபம்:
என் ஆத்தும நேசரே, என் சூழ்நிலை மாறும், இருள் நீங்கும், என் வாழ்வு மீண்டும் மகிழ்ச்சி பெறும் என்று நீர் தரும் நம்பிக்கைக்காக நன்றி. என்னை நீர் தூக்கி எடுத்ததற்காக உம்மைப் போற்றுகிறேன். ஆமென்.