வியாழன்                             போதாத பலிபீடம்!

28-05-2026

1 இராஜாக்கள் 8:54–66

எருசலேமில் இரத்த ஆறு! ஒரு லட்சத்து நாற்பத்தீராயிரம் மிருகங்கள் பலியிடப்படுகின்றன. தேவாலய முற்றமெங்கும் செந்நிற இரத்த ஆறு பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது. ஆனால், அந்த மாபெரும் பலியின் நடுவே ஒரு விசித்திரமான பற்றாக்குறை தலைதூக்குகிறது. பல ஆண்டுகளாக நேர்த்தியாக வார்க்கப்பட்ட அந்தப் பிரம்மாண்டமான வெண்கலப் பலிபீடம், இந்தச் சுமையைச் சுமக்கப் ‘போதாததாயிருந்தது’ (வசனம் 64). என்னவொரு அவலம்! மனிதன் தன் உலகச் செல்வத்தையெல்லாம் கொட்டித் தீர்த்தாலும், அவனது பாவத்தின் எடையைச் சுமக்க இந்தப் பூமியில் உருவாக்கப்பட்ட எந்தப் பலிபீடமும் ஒருபோதும் தகுதியானதல்ல. ஆட்டுக்கடாக்களின் இரத்தமோ, மலைபோன்ற காணிக்கைகளோ மனித ஆத்துமாவை மீட்கப் போதாது என்பதை அந்த வெண்கலப் பலிபீடம் மௌனமாய்ப் பறைசாற்றியது. பழைய உடன்படிக்கையின் பலிபீடம் திணறிய அந்தப் பற்றாக்குறையை, கல்வாரியின் ஒற்றை மரச்சிலுவையே முற்றிலுமாய் சுமந்து தீர்த்தது! உன் சொந்தப் புண்ணியங்களைச் சுமந்துகொண்டு தேவனைத் திருப்திப்படுத்த ஒருபோதும் முற்படாதே; உனக்காக எல்லாவற்றையும் சுமந்து தீர்த்த கல்வாரியின் சிலுவையையே உன் நித்திய தஞ்சமாகப் பற்றிக்கொள்!

ஜெபம்: கர்த்தாவே, என் சொந்தப் புண்ணியங்களால் உம்மைத் திருப்திப்படுத்த முடியும் என்ற கர்வத்தை என்னிலிருந்து முற்றுமாய் அகற்றியருளும். எனக்காகச் சகல பலியையும் செலுத்திமுடித்த கல்வாரிச் சிலுவையையே என் நித்திய தஞ்சமாகப் பற்றிக்கொள்கிறேன். ஆமென்.