2 சாமுவேல் 2:1–32

“பட்டயம் பட்சிக்குமோ?” 

யூதாவின் கிரீடம் தாவீதைத் தேடி வந்தது. காரணம், அவன் ஒவ்வொரு அடியையும் தேவனிடம் கேட்டு எடுத்து வைத்தான். ஆனால் மறுபுறம், கிபியோன் குளத்தங்கரையில் நடந்ததோ வேறு கதை. அங்கே தேவசித்தம் இல்லை; மனிதனின் ரத்த வெறியும், அதிகாரப் போட்டியுமே மிஞ்சியிருந்தது. சகோதரர்களின் ரத்தம் தண்ணீராக ஓடியது. துரத்திச் சென்ற ஆசகேல், ஈட்டிக்கு இரையாகிச் சாய்ந்தான். பார்த்தீர்களா? தாவீது தேவனிடம் விசாரித்தான்; சமாதானம் அரசாண்டது. அப்னேரும் யோவாபுமோ தங்கள் சுயபலத்தை நம்பினார்கள்; அங்கே அழுகையும் கசப்புமே எஞ்சியது. ஒரு சிறு வார்த்தையோ, செயலோ – அது “விளையாட்டு” போலத் தொடங்கலாம். ஆனால் அது மூட்டிவிடும் தீயை அணைப்பது கடினம். முடிவிலே மிஞ்சுவது கசப்பு மட்டுமே. வாளை எடுப்பவன் வாளால் சாவான். தாவீதைப் போல தேவ சமூகத்தில் காத்திருப்பவனோ, ரத்தம் சிந்தாமலே ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரித்துக்கொள்வான்.

ஜெபம்:

சமாதானத்தின் தேவனே, விளையாட்டுக்காகக் கூட பகையை மூட்டிவிடும் மதியீனம் எனக்கு வேண்டாம். என் வார்த்தைகளும் செயல்களும் உறவுகளை வளர்ப்பதாய் இருக்கட்டும். அதன்படி என் நாவையும் மனதையும் காத்துக்கொள்ளும். ஆமென்.