2 சாமுவேல் 10:1–19

“சந்தேகத்தின் சவரக்கத்தி” 

நாகாஸ் செய்த நட்புக்கு கைமாறாக அவன் மகனாகிய ஆனூனுக்கு நன்மை செய்யத் துடித்தான் தாவீது. சமாதானத் தூதுவர்கள் ஆமோன் தேசத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார்கள். கையில் வாள் இல்லை; இதயத்தில் வஞ்சகம் இல்லை. ஆனால் ஆமோன் ராஜாவான ஆனூனின் கண்களுக்கோ, வந்தவர்கள் உளவாளிகளாகத் தெரிந்தார்கள். சந்தேகம் எப்பேர்ப்பட்ட வியாதி! அது நல்லெண்ணத்தையும் நஞ்சாக மாற்றிவிடும் வல்லமை கொண்டது. விளைவு? தூதுவர்கள் அவமானப் படுத்தப்பட்டார்கள். தாடி சிரைக்கப்பட்டு, ஆடை கிழிக்கப்பட்டு, வெட்கத்தில் தலைகுனிந்து நின்றார்கள். நன்மை செய்யப்போனவர்களுக்குக் கிடைத்த பரிசு இதுதான்.  இதை அறிந்த தாவீது, “பழிவாங்குவேன்” என்று உடனே கிளம்பவில்லை. முதலில் தன் ஊழியர்களின் மானத்தை மறைக்க வழிவகுத்தான். உலகம் நம் நல்ல செயல்களைச் சந்தேகிக்கலாம்; நம்மை அவமானப்படுத்தலாம். ஆனால் நம் எஜமானாகிய தேவன், அவமானப்பட்ட நம்மைத் தனிமையிலே பராமரித்து, மீண்டும் நம் தலை நிமிரும் வரை நம்மைப் பாதுகாப்பார். அவமானம் நிரந்தரமல்ல; அது மாறும் காலம் ஒன்று வரும்.

ஜெபம்:

அடைக்கலமானவரே, என் நல்லெண்ணம் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்படும்போது நான் சோர்ந்து போகாதிருக்கக் கிருபை தாரும். அவமானங்களின் மத்தியில் நீர் என்னைக் காண்கிறீர்; என்னைக் காக்கின்றீர்; என்னைக் கைவிட மாட்டீர் என்ற நிச்சையத்திற்காய் நன்றி. ஆமென்.