சங்கீதம் 31:1–24

“உமது கையில்…” 

கல்வாரி மலை நிசப்தமாகிவிட்டது. சிலுவையில் தொங்கிய உடல் இறக்கப்பட்டு, ஒரு புதிய கல்லறையில் வைக்கப்பட்டு, வாசலில் ஒரு பெரிய கல்லைப்புரட்டி அடைத்து முத்திரையும் போடப்பட்டுவிட்டது. சீஷர்கள் பயந்து போய் இருண்ட அறைக்குள் முடங்கிக் கிடக்கிறார்கள். “எல்லாம் முடிந்துவிட்டது” என்ற ஒரு நம்பிக்கையற்ற, பயம் கலந்த அமைதி எருசலேமைச் சூழ்ந்திருக்கிறது. இதுதான் புனித வாரத்தின் சனிக்கிழமை. எங்கும் ஒரு பெரும் மௌனம்.

இந்த மௌனத்தைத் துவக்கி வைத்த வார்த்தைகள், “உமது கையில் என் ஆவியை ஒப்புவிக்கிறேன்” என்று தாவீது தன் மரண பயத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் புனைந்த அதே வார்த்தைகள் தான். தாவீதைப் போல் இயேசுவும் தன் ஜீவனை மரணத்திடம் பறிகொடுக்கவில்லை; மாறாக, பிதாவின் பாதுகாப்பான கரங்களில் பத்திரமாக ஒப்புவித்தார். பிதாவின் கைகளில் கொடுக்கப்பட்ட ஒன்றை, எந்தக் கல்லறையாலும் சிதைக்க முடியாது.  நம் வாழ்க்கையிலும் இப்படிப்பட்ட ‘சனிக்கிழமைகள்’ வருவதுண்டு. ஒரு பெரிய போராட்டத்திற்கும், கண்ணீருக்கும் பிறகு, எந்தப் பதிலும் கிடைக்காத ஒரு நிசப்தமான காலக்கட்டம் அது. கர்த்தர் மௌனமாக இருக்கிறார் என்று நாம் தவிக்கும் நேரங்கள் அவை. அந்த மௌனத்தைக் கண்டு அஞ்ச வேண்டாம். இயேசுவைப் போல, உங்கள் எதிர்காலத்தை, உங்கள் போராட்டங்களை, உங்கள் இருதயத்தை அவர் கையில் முழுமையாக ஒப்புவித்து விடுங்கள். நீங்கள் தேவனின் கைகளில் இருக்கும் வரை பாதுகாப்பாகவே இருக்கிறீர்கள். உயிர்த்தெழுதலின் ஞாயிறு வெகு தூரத்தில் இல்லை!

ஜெபம்:

தேவனே, என் வாழ்வின் இருண்ட, மௌனமான காலக்கட்டங்களில் நான் கலங்கிப் போகாமல், உமது வல்லமையுள்ள கரங்களில் என்னை முழுமையாக ஒப்புவிக்கிறேன். ஆமென்.