சங்கீதம் 16:1–11

“அழிவைக் காணவில்லை!” 

ஞாயிறு அதிகாலை. எருசலேம் இன்னும் துயிலெழவில்லை. ஆனால் தோட்டத்துக் கல்லறையில் ஒரு மாபெரும் சரித்திரம் அரங்கேறிவிட்டது. ரோம சாம்ராஜ்யத்தின் அதிகார முத்திரை உடைக்கப்பட்டு, அந்தப் பிரம்மாண்டமான கற்பாறை ஒரு தூசியைப் போலத் தூக்கி எறியப்பட்டிருந்தது. ஆம், கல்லறை இப்போது காலியாய் திறந்துகிடக்கிறது! சனிக்கிழமையின் மரண மௌனத்தை கிழித்துக்கொண்டு, பிரபஞ்சமே அதிரும் மாபெரும் வெற்றி முழக்கம் ஒலிக்கிறது. அவர் உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார்!

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தாவீது ராஜா தன் வீணையை மீட்டி ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பாடலைப் பாடியிருந்தான். “பாதாளத்தில் என் ஆத்துமாவை விடீர், உம்முடைய பரிசுத்தவானை அழிவைக் காணவொட்டீர்” (வசனம் 10). இந்த வார்த்தைகள் வெறும் கவிதை அல்ல; இது மரணத்தின் மேல் மேசியா கொண்ட வெற்றிக்குரல். சிலுவையில் மரித்த மேசியா, மரணத்தின் விலங்குகளைத் தகர்த்துக்கொண்டு, உயிர்த்தெழுதலின் நாயகனாக வெளியே வந்தார்! மரணத்தால் அவரைத் தன் பிடியில் வைத்திருக்க முடியவில்லை. இந்த ஈஸ்டர் நன்னாள் நமக்குச் சொல்லும் செய்தி என்ன? உயிர்த்தெழுதல் என்பது வெறும் சரித்திர நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அதுவே நம் நிகழ்காலத்தின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. இன்று உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏதாவது ஒரு காரியம் “அவ்வளவுதான், முடிந்துவிட்டது” என்று இருண்ட கல்லறைக்குள் வைத்து முத்திரையிடப்பட்டிருக்கலாம். அது தகர்ந்த கனவுகளாகவோ, உடைந்த உறவுகளாகவோ, மீளமுடியாத போராட்டமாகவோ இருக்கலாம். ஆனால், காலியான அந்தக் கல்லறையைப் பாருங்கள்! தேவனின் பிள்ளைகளுக்கு மரணம் என்பது ஒரு முற்றுப்புள்ளி அல்ல, அது ஒரு அரைப்புள்ளி மட்டுமே. இயேசுவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பின அதே தேவன், உங்களுக்கும் ஜீவ பாதையைக் காண்பிப்பார்.

ஜெபம்:

மரணத்தை வென்றவரே! எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று நான் சோர்ந்துபோகும் நேரங்களில், காலியான கல்லறையை என் கண்கள் பார்க்கட்டும். உமது உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமை எனக்கும் புதிய ஜீவனைக் கொண்டுவருவதாக! ஆமென்.