2 சாமுவேல் 11:2–27

“ஒரு பார்வையின் விலை” 

கிறிஸ்துவுக்குள் அன்பானவர்களே!

கடந்த சில வாரங்களாகத் தாவீதின் இதயத்துடிப்பையும், சிலுவையின் தியாகத்தையும் உயிர்த்தெழுதலின் மகிமையையும் தியானித்த நம் பயணம், இதோ லெந்து காலத்தின் நிறைவில் மீண்டும் வரலாற்றுப் பாதையில் திரும்புகிறது. லெந்து காலத்தின் தியானங்களுக்கு முன்பாக, இஸ்ரவேலின் சரித்திரத்தை எங்கே நிறுத்தினோம் என்பது உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? போர்க்களத்தில் படைகள் ரத்தம் சிந்திப் போராடிக் கொண்டிருக்க, சாம்ராஜ்யத்தின் சக்கரவர்த்தியான தாவீது ராஜாவோ எருசலேம் அரண்மனையின் பஞ்சணையில் பகலிலும் பொழுதைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தானே… அங்குதான் விட்டோம்! 

வாருங்கள், மீண்டும் எருசலேம் அரண்மனைக்குத் திரும்புவோம்! 2 சாமுவேல் 11-ம் அதிகாரத்திலிருந்து அரண்மனை உப்பரிகையிலிருந்து வீசப்பட்ட ஒரு பார்வை இஸ்ரவேல் சாம்ராஜ்யத்தை எப்படி மாற்றியது என்பதையும் அந்த வரலாறு இன்று நமக்குச் சொல்லும் பாடங்களையும் தொடர்ந்து தியானிப்போம்.

ஞாயிறு அதிகாலை. எருசலேம் இன்னும் துயிலெழவில்லை. ஆனால் தோட்டத்துக் கல்லறையில் ஒரு மாபெரும் சரித்திரம் அரங்கேறிவிட்டது. ரோம சாம்ராஜ்யத்தின் அதிகார முத்திரை உடைக்கப்பட்டு, அந்தப் பிரம்மாண்டமான கற்பாறை ஒரு தூசியைப் போலத் தூக்கி எறியப்பட்டிருந்தது. ஆம், கல்லறை இப்போது காலியாய் திறந்துகிடக்கிறது! சனிக்கிழமையின் மரண மௌனத்தை கிழித்துக்கொண்டு, பிரபஞ்சமே அதிரும் மாபெரும் வெற்றி முழக்கம் ஒலிக்கிறது. அவர் உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார்!

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தாவீது ராஜா தன் வீணையை மீட்டி ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பாடலைப் பாடியிருந்தான். “பாதாளத்தில் என் ஆத்துமாவை விடீர், உம்முடைய பரிசுத்தவானை அழிவைக் காணவொட்டீர்” (வசனம் 10). இந்த வார்த்தைகள் வெறும் கவிதை அல்ல; இது மரணத்தின் மேல் மேசியா கொண்ட வெற்றிக்குரல். சிலுவையில் மரித்த மேசியா, மரணத்தின் விலங்குகளைத் தகர்த்துக்கொண்டு, உயிர்த்தெழுதலின் நாயகனாக வெளியே வந்தார்! மரணத்தால் அவரைத் தன் பிடியில் வைத்திருக்க முடியவில்லை. இந்த ஈஸ்டர் நன்னாள் நமக்குச் சொல்லும் செய்தி என்ன? உயிர்த்தெழுதல் என்பது வெறும் சரித்திர நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அதுவே நம் நிகழ்காலத்தின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. இன்று உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏதாவது ஒரு காரியம் “அவ்வளவுதான், முடிந்துவிட்டது” என்று இருண்ட கல்லறைக்குள் வைத்து முத்திரையிடப்பட்டிருக்கலாம். அது தகர்ந்த கனவுகளாகவோ, உடைந்த உறவுகளாகவோ, மீளமுடியாத போராட்டமாகவோ இருக்கலாம். ஆனால், காலியான அந்தக் கல்லறையைப் பாருங்கள்! தேவனின் பிள்ளைகளுக்கு மரணம் என்பது ஒரு முற்றுப்புள்ளி அல்ல, அது ஒரு அரைப்புள்ளி மட்டுமே. இயேசுவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பின அதே தேவன், உங்களுக்கும் ஜீவ பாதையைக் காண்பிப்பார்.

அந்தி மயங்கும் நேரம். எருசலேம் அரண்மனையின் உப்பரிகையில் உலா வருகிறான் இஸ்ரவேலின் மாமன்னன் தாவீது. காலையில் போர்க்களத்தில் இருக்க வேண்டியவன், மாலையில் பஞ்சணையிலிருந்து விழித்தெழுகிறான். சோம்பல் என்ற வலையில் சிக்கியவனை, அடுத்ததாக இச்சை என்ற பிசாசு தாக்கியது. உப்பரிகையிலிருந்து தற்செயலாகக் கீழே பார்த்த ஒரு பார்வை, அடுத்த நொடியே காமத் தீயாகப் பற்றிக்கொண்டது. அவள் தன் உத்தமப் போர்வீரனான உரியாவின் மனைவி என்று தெரிந்தும், அதிகாரப் போதை அவன் கண்களை மறைத்தது. ஒரு காலத்தில் தேவனுக்காகக் கோலியாத்தை வீழ்த்திய வீரன், இன்று ஒரு பெண்ணின் அழகின் முன் வலுவிழந்து நின்றான்! பாவம் ஒருபோதும் தனித்து வருவதில்லை; அது ஒரு சங்கிலித் தொடர். இச்சையில் தொடங்கிய பாவம், விபச்சாரமாகி, முடிவில் கொலையில் போய் நின்றது! தன் பாவத்தை மறைக்கத் தாவீது செய்த தந்திரங்கள் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. இறுதியில் உரியா போர்க்களத்தில் மாண்டான். “எல்லாம் முடிந்தது, என் ரகசியம் காக்கப்பட்டது” என்று தாவீது நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டிருக்கலாம். உலகத்தின் கண்களுக்கு, ஆதரவற்ற ஒரு விதவைக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த நல்ல ராஜாவாக அவன் தெரிந்திருக்கலாம். ஆனால், தேவனின் கண்களிலிருந்து அவனுடைய “பொல்லாத” செயல் தப்பவில்லை. அரண்மனைச் சுவர்கள் மனிதர்களின் கண்களை மறைக்கலாம்; ஆனால் வானத்தின் தேவனை ஏமாற்ற முடியாது. சிறிய பாவம் தானே என்று ஒருக்காலும் இடம் கொடுக்காதீர்கள்; அது உங்களை எங்கே கொண்டுபோய் நிறுத்தும் என்று உங்களுக்குத் தெரியாது!

ஜெபம்:

நீதியின் தேவனே, அந்தரங்கத்தில் நான் செய்யும் காரியங்கள் உமது கண்களுக்கு மறைவானதல்ல. பாவத்தின் முதல் படியிலேயே அதை விலக்கி ஓடும் பரிசுத்த வைராக்கியத்தை எனக்குத் தந்தருளும். ஆமென்.